de basis van mijn aanpak

Ik ben een HBO opgeleid docent omgangskunde.
Dat is het vakgebied van onder andere groepsdynamica, toegepast op menselijke zorgsystemen.

Het terrein waarop ik me gespecialiseerd heb zijn methoden waarmee volwassenen spelenderwijs de empathische kanten van samenleven en samenwerken (weer) naar voren halen.

Die empathische vermogens zijn er al!

Maar… een adequate uitdrukking ervan stuit in de samenleving vaak op praktische/budgettaire hindernissen die “van hogerhand” door “ het systeem” zijn opgeworpen, in de strikte vaste routines, protocollen, regels en schema’s waarmee vorm wordt gegeven aan de werkprocessen.

Wat dan ontstaat is een systematische blindheid om de kansen te zien die in de dagelijkse dag wel voor het grijpen liggen om, gebruik makend van dat wat voorhanden is, in wezenlijke behoeften te voorzien.

Kansen die je niet ziet, of semi-bewust zelfs als een bedreiging gaat vertalen voor de 'goede voortgang’ , worden dan ook systematisch niet gegrepen:
“ Niet hier, niet nu!”.

Ik weet uit mijn jarenlange ervaring dat er 1 ingrediënt cruciaal is om een (reeds) zo ingericht systeem (al draaiend) te kunnen doen transformeren:

De groepsdynamische krachten gaan als vanzelf meewerken,  wanneer “hogerhand” “het systeem” duidelijk (zichtbaar) en bij consequente herhaling congruente signalen afgeeft en woorden en daden dat:

“waar het de teamgeest en kwaliteit van leven bevordert, ook

·         wel afgeweken mag worden van de bestaande conventies

·         wel afgeweken mag worden van de geldende norm.

Door, gebruik makend met wat voor handen is, juist ook die ‘kleine dingen in het leven’ te doen die nauwelijks tijd, geld en of moeite kosten, maar die het morele en algehele leefpeil van ‘aandacht voor elkaar’ enorm opvijzelen.”

Al mijn suggesties, de speelse interventies die ik aandraag, zijn erop gericht dat ‘hogerhand’ hoogfrequent zelf dat signaal afgeeft. 

Op die manier nemen de natuurlijke krachten in de  groepsdynamica dat over en dan kan het niet anders of het systeem transformeert zichzelf, vanbinnen uit, heel duurzaam. Het wordt een ‘werkbare’ ( veel vrijere)  vorm die op geen enkel manier aan een tekentafel vantevoren ‘bedacht’ had kunnen worden. Een ‘vorm’ die ook in staat is mee te blijven bewegen en door te blijven ontwikkelen, in te toekomst.

Hoe kan dat?
Omdat in toenemende mate meer en meer kansen om vanzelfsprekend maatwerk te leveren worden gezien en waargemaakt en ‘ het systeem’ dat actief gaat faciliteren ( i.p.v. tegenwerken.)