overspoeld

Dit is de reactie die ik ontving van het secretariaat van Hugo Borst.
Het was geen 'autorespons' (want zoiets krijg je direct, zeer kort na het moment van verzenden), maar waarschijnlijk wel een standaardtekst.

Geachte mevrouw Dageraad,

Hartelijk dank voor uw brief aan Hugo Borst.
Het aantal reacties dat hij krijgt is overweldigend. Dat is verdrietig (veel herkenning) en bemoedigend (veel medestanders) tegelijk. 


Hugo krijgt alle post doorgestuurd, en leest zoveel mogelijk, maar het lukt niet meer om overal persoonlijk op te reageren. Ik hoop dat u dat begrijpt.
Alle reacties worden zeer gewaardeerd, dank ervoor.

Met vriendelijke groet,

Marijke Eichelsheim – chef de bureau

Het is uiteraard zo dat ik begrijp dat Hugo Borst niet fysiek in staat is om zich door een stuwmeer aan reacties heen te werken en op iedere reactie persoonlijk in te gaan.

Nadat ik het even had laten bezinken, realiseerde ik me hoe hier, nu, juist een enorme kans ligt om precies hier, met de middelen die hem wel te beschikking staan vorm te geven aan dit proces van de transformatie van zorg en het (betekenisvol) aansturen van zorg.

Het conventionele CEO-denken scenario zou zich ongeveer als volgt uitrollen:

• er is een oproep gedaan om in actie te komen, bij te dragen
• dat leidt tot overweldigende belangstelling
  (Dat is naast vreugdevol, ook 'dikke shit' ( teveel werk voor te weinig personen om het echt goed te doen, d.w.z. met persoonlijke aandacht!)
• dan leidt het tot een geautomatiseerde standaardaanpak, waarbij iedereen wel dank ontvangt voor zijn bijdrage ( iedereen exact evenveel, zeer redelijk)
• Daarbij wordt het filter van de hoofdleiding., leidend.. hoeveel kan hij in zijn eentje aan ( /het kleine team met elkaar) en de (mogelijk kleine, wellicht ook grote bijzondere contributies) die het niet halen om wel persoonlijke aandacht te krijgen, 'vloeien automatisch en stilzwijgend' af.
• Tegen de tijd dat het weer ' rustig' is, is de klus 'goed afgehandeld'

Wie mijn gedachtenlijnen volgt en expertisevelden erbij betrekt, ziet dat er niets dan rijkdom is.

Maar, als je niet zorgvuldig ( zorg vermenigvuldigend) met deze gratis overvloedige rijkdom omgaat, dan demp je je eigen bron van 'inkomsten'.

Daarbij is wel een verschuiving van de hoofdvraag nodig.

• De hoofdvraag is daarbij niet "Hoe gaat die toegekende 2,5 miljard nou eens het beste besteedt worden aan meer persoonlijke zorg in de instellingen van (verpleeghuis-)zorg?'
  
• De hoofdvraag ligt dan meer in de lijn van,
  "Hoe kunnen de de persoonlijke zorg als basisinstelling cultiveren?"

O ja en dan niet alleen de zorg 'voor de patiënten', maar dat ook wat ruimer gezien.... de intermenselijke/ intercollegiale zorg die we elkaar bieden.

Bij een verpleeghuis is het ook niet de top-leiding die alle zorg persoonlijk zelf biedt.
Dat verwacht helemaal niemand en iedereen begrijpt dat dat praktisch niet kan.

Wel... organiseren ze, faciliteren ze, met de beschikbare middelen,  dat de zorg en aandacht die er nodig is, inderdaad geboden wordt.

Tja, Hugo Borst...... ik weet niet of je het beseft, maar je bent kennelijk bondscoach geworden van het Nederlands zorg-team. De dagen van commentator zijn van coaches en spelers aan de zijlijn, konden wel eens voorbij zijn.....

Als een van de getalenteerde spelverdelers in de wereld van de zorg met een Nederlandse nationaliteit, heb ik wel een idee hoe de overweldigende inzet van al die mensen als een sterke katalysator voor de kwaliteit van het zorgproces ingezet kan worden. 

Geef al die mensen wat ze nodig hebben ( persoonlijke aandacht, een passende liefdevolle zorgvuldige respons op hun persoonlijke verhaal, weerklank) om hun motivatie om hun steentje ( hoe groot of klein ook) bij te dragen in hun hier-en-nu situatie, te voeden.

Er is niets zo dodelijk voor motivatie, dan gevraagd worden om een persoonlijke bijdrage, die, als je die dan naar je allerbeste eer en geweten, met hart en ziel levert, nul weerklank vindt!!!!!

Dank ( als 'beloning') is niet wat de wereld (motivatie, levensvreugde) doet doordraaien

Wijs nu een stuwmeer aan inhoudelijke relevante geachte informatie door bevlogen, actief inhoudelijk bij de zorg betrokken mensen passief 'af', om praktische redenen en je benut je twee rijkste bronnen voor 'verbetering' onvoldoende:

• de mensen 
• de informatie waar die mensen over beschikken

En, als het nou een keertje gebeurde, dan was het nog niet zo erg.

Maar bijna iedereen is er murw van dat zijn beste (zorgvuldige) bijdragen en zijn persoonijke perspectief op de zaak niet gezien wordt, geen weerklank vindt!
Dat, maakt de maatschappij ook zo 'ziek'.

Kortom...... ik zou zeggen, zorg ervoor dat deze twee rijke aders open blijven!
Organiseer die persoonlijke weerklank!

Hoe dan?

Nou... via terugkoppeling.

Je weet dat dit allemaal zorgzame mensen zijn die niet alleen tot een vorm van actie bereid zijn, want..... anders waren ze niet uitgebreid in de pen geklommen!

Die bieden 'zich' aan... ervaringen, werklust, oplossingen, ideeën, invalshoeken.

Mooi.

Dan zouden deze mensen, indien daartoe gefaciliteerd, toch ook elkaar persoonlijk van weerklank kunnen voorzien?

Alles wat daarvoor nodig is, is een informatiesysteem inrichten, zodat de 'stroom' breder wordt.

Hoe kun je dat nou snel en goed organiseren?

Nou.....

Hugo Borst heeft een ding wat veel CEO's van verpleeghuizen niet hebben.... een hele korte lijn naar een rode vergadertafel, waar het gros van de zorgverleners graag 's avonds even aanschuift: De Wereld Draait Door.

Als hij van die hulpbron gebruik maakt, het plan uitleg en een oproep doet voor een IT-bedrijf/expert om een werkend prototype daarvoor (als sponsor aan de ontwikkeling, ofwel/gratis, snel op te leveren)

Ik kan, als informatiespecialist wel vrij vlug een opzetje voor de benodigde functionaliteiten en suggesties voor managementinformatie die die stroom oplevert in elkaar zetten.

Het kan echt heel simpel zijn.

Wie weet, is DWDD wel genegen om Hugo Borst wekelijks een paar minuten over dit thema in beeld te brengen, zodat hij gestalte kan geven aan het onderdeel uit zijn eigen manifest:, bij punt  5: Een bestuurder laat zich wekelijks zien op de werkvloer van een verpleeghuis.

Zou toch helemaal tof zijn, als het team van DWDD ook bij die nobelprijsuitreiking welkom is, omdat het niet alleen aan de zijlijn heeft gestaan terwijl deze zorgrevolutie zich ontwikkelde, maar..... integraal onderdeel uitmaakte van het speelveld? Actief heeft bijgedragen?

Natuurlijk zou een en ander wat gefinetuned en op maat afgestemd moeten worden, op mensen en mogelijkheden.

Ik schets een ruw plan, waarbij vanaf nu, volstrekt in de geest van het manifest wordt gewerkt.. omdat alleen door het ander te doen, het ook anders gaat.

Ik heb het secretariaat even gebeld vanmiddag om deze invalshoek van zorg en support voor het totale systeem kenbaar te maken.
Maar, omdat het nu, op vrijdagmiddag erg druk was, leek het beter dat ik maandagochtend even terugbel, wanneer het rustiger is en het gesprek met meer aandacht aan beide zijden gevoerd kan worden.

Tot zover... tot maandag.....!

(Klinkt trouwens wel bekend ergens van ....;-) )

P.S. een andere blogpost van mij van vandaag op een ander blog, legt nog iets meer uit hoe het vaststellen van de hoofdzaak, en het begrip binnen het hele systeem, nogal van belang is, ook voor hart-en zielzaken, zoals 'zorg'